piątek, 22 marca 2013

Pochodzenie miało znaczenie...

W dzisiejszych czasach szlachcicem może być  prawie każdy, zarówno adwokat,ksiądz czy nauczyciel jak i  zwykły robotnik...Często nie wiedząc nawet kim byli  nasi przodkowie i czego dokonali a śmiało można stwierdzić że dokonali rzeczy niezwykłych.
 Warto zaznaczyć "prawie",gdyż zgodnie z prawem w naszym kraju szlachectwo zostało zniesione w 1918 roku w  tzw. Konstytucji marcowej. Wszystkie tytuły,nobilitowania i wywody straciły swoją,można powiedzieć ważność. Odtąd prawie nikt nie miał prawa  nazywać się szlachcicem...Nie wolno było się posługiwać tytułami we wszelakich dokumentach, tytuły pozostały jedynie w pamięci ludzi,którzy z chęcią dowiadywali swojej szlachetności nie tylko z pochodzenia lecz takie z mężnego poświęcenia dla kraju.
Ciekawym przykładem jest znany bardzo wielu osobom ród Czartoryskich. Każdy coś o nim słyszał ale tak na prawdę mało kto wie czego dokonała ww. familia.
  


Polska szlachta w mundurach wojewódzkich w XVIII wieku

 Czartoryscy aktywnie działali na scenie politycznej. Po śmierci Augusta II Mocnego Familia opowiedziała się za ekskrólem Stanisławem Leszczyńskim. Jego przeciwnicy – pod Warszawą – obrali drugiego króla, Augusta III Sasa. Nastała wojna domowa, w którą włączyła się Rosja, stając po stronie Sasa. Po objęciu tronu przez Augusta III Familia pogodziła się z dworem królewskim, pełniąc na nim wpływową rolę. Po pewnym czasie zyskała poparcie wschodniej potencji. W 1744 przywódca Familii, Kazimierz Poniatowski zabił w pojedynku przywódcę opozycji Adama Tarłę. Czartoryscy oraz Rosja przygotowywali zamach stanu, przyśpieszony śmiercią Augusta III w 1763. Jako kandydata do korony desygnowano syna Augusta Czartoryskiego – Adama Kazimierza. Jednak cesarzowa Katarzyna II umieściła na tronie Stanisława Augusta Poniatowskiego. Część reform postulowanych przez Familię uchwalił sejm konwokacyjny
Współcześnie jedynymi potomkami księcia Adama Jerzego są książę Adam Karol Czartoryski i jego córka księżniczka Tamara Czartoryska, którzy żyją w Wielkiej Brytanii. Z kolei potomkowie księcia Konstantego Adama żyją do dnia dzisiejszego w Polsce i mają swoich przedstawicieli w Związku Szlachty Polskiej.


Podany wyżej przykład pokazuje jak wielkich rzeczy dokonywały rody szlacheckie na terenie RP. Warto dodać że szlachta byładzielona na przeróżne grupy, od szlachty zagrodowej (dysponującą niewielkimi zagrodami, która tak naprawde nie rózniła się niczym od zwykłych chłopów, poza kultywowaniem rodzinnej tradycji) po szlachtę arystokratyczną.
 Rody najstarsze, o genealogii sięgającej „niepamiętnych czasów” zwano „karmazynami” lub szlachtą karmazynową.

Mężczyzna pochodzący ze stanu szlacheckiego żeniąc się z chłopką tworzył dalej rodzinę szlachecka. Niestety kobieta szlachcianka wychodząc za mąż za chłopa traciła szlachectwo. Łączenie się szlachty z chłopstwem nie było wcale takie rzadkie szczególnie począwszy od XVIII w. na ziemiach Mazowsza i Lubelszczyzny,  gdzie było duże rozdrobnienie majątków ziemskich, a co za tym idzie dużo szlachty bardzo ubogiej (szaraczkowej, zaściankowej) Dość często szlachcic żenił się z bogatą chłopką (córką karczmarza, młynarza). On dostawał pieniądze, ona nobilitację.
 Pozbawienie tytułu szlacheckiego było zdarzeniem rzadkim. Dotykało  ono z reguły osób skazanych za przestępstwa.
Warto zaznaczyć że w każdej rodzinie znajdzie się linia szlacheckiego pochodzenia, nie ważne czy to drobna szlachta czy ta "ważniejsza". Najważniejsze że płynie w nas szlachecka krew. Nie powinniśmy o tym zapominać w codziennym życiu...Pamiętajmy że szlachcicem nie jest ten który pokazuje akty z wywodami szlacheckimi ale ten który swoją postawą życiową  ukazuje prawdziwe szlacheckie pochodzenie.
 Ciekawą instytucją zajmującą się pochodzeniem szlacheckim jest Związek Szlachty Polskiej zachęcam do poczytania... 






piątek, 8 marca 2013

O przeprowadzkach słów kilka...

Witam,
 Często mamy wyobrażenie że w XVII,XVIII czy XIX wieku zmiana miejsca zamieszkania nie była czymś nadzwyczajnym,co ciekawsze czasem przedstawiamy taką przeprowadzkę jako marsz z cygańskimi taborami a jak się okazuje wcale tak nie bywało....

    Migracje spowodowane były wieloma czynnikami,przede wszystkim były one związane z brakiem pracy.
W tamtych czasach  mężczyzna w pełni wieku,bez wykształcenia i  gospodarstwa rolnego nie miał dobrych  perspektyw, więc musiał się przemieszać aby znaleźć jakieś zajęcie...
Często były też związane z lepszymi warunkami pracy. Gdy np w gminie obok został pobudowany  młyn, młyniarz wolał się z całą rodziną przeprowadzić do nowego i tam pracować niż żyć w tej ledwo działającej budowli.Bardzo często dochodziło do przesiedleń,w wyniku których miejsce zamieszkania zmieniały całe rodziny,osady a nawet wsie!!
  Należy rozróżnić,wyżej wymienione migracje  w okolicach swojego miejsca zamieszkania oraz te na większe odległości np. między województwami czy krajami!! Były one często spowodowane zmianą granic państw. Ludność nie  chciała żyć w "nie swoim kraju",wolała sprzedać to co posiada i zamieszkać w swojej ojczyźnie "na nowo", często nie wiedząc co ich czeka po drugiej stronie-nie mięli pojęcia czy znajdą jakiś skrawek ziemi dla siebie.
Czasami migracje były spowodowane zamążpójściem córki lub ożenkiem syna.Kiedy rodzice byli już w podeszłym wieku i  nic nie trzymało ich  w danym miejscu,woleli przenieść się do nowego domu syna.
Często wędrówki miały charakter bardzo lokalny-zdarzały się przeprowadzki do gospodarstwa na przeciwko w wyniku tzw. zamiany domu wraz z gospodarstwem.
Podsumowując,migracje w drugiej połowie średniowiecza zdarzały się często i dotyczyły przeróżnych spraw,często z gorszym skutkiem po niż przed przeprowadzką.




niedziela, 3 marca 2013

Mariawici- nasi bliźni?

Witam,
Chciałbym dziś przedstawić historię Mariawityzmu,który jest Starokatolicką religią powstałą na mazowszu, którą udało mi się poznać  podczas wycieczki rowerowej do Cegłowa.
 Z historii...
W 1902 doszło w Cegłowie do rozłamu religijnego. Ówczesny proboszcz, ks. Bolesław Wiechowicz przeszedł do wspólnoty mariawitów, a za nim uczyniła to większość parafian. Jedynie dwie rodziny pozostały przy Kościele rzymskokatolickim. Pod naporem większości musiały oddać świątynię. Wtedy o nią zaczęli walczyć warszawscy kolejarze, którzy budując szlak kolejowy Warszawa-Terespol kwaterowali w Cegłowie i okolicy. Tłumnie przyjeżdżali co niedzielę do świątyni i uczestniczyli w Mszy św. celebrowanej przez księdza przyjezdnego. W ten sposób przywracali parafii katolickość. Do tej pory miejscowi parafianie uważają kolejarzy sprzed prawie stu lat za bohaterów i obrońców wiary. Ostatecznie po ekskomunice Piusa X, wielu parafian powróciło na łono Kościoła rzymskokatolickiego. Na potrzeby społeczności mariawickiej wybudowano w 1906 duży neogotycki kościół parafialny. Obecnie cegłowska parafia, jest jedną z większych parafii tego wyznania na Mazowszu. Tereny Cegłowa i okolic były bardzo silnie związane z mariawityzmem czego świadectwem jest do dzisiaj okazały cmentarz parafii mariawickiej. Obok prężnej działalności gospodarczej parafia mariawicka prowadziła działalność socjalną i oświatową.
                                                             Kościół w Cegłowie




Głównym celem wycieczki było  sprawdzenie w jakim stanie zachowały się księgi parafialne.
Po rozmowie z tutejszym ks. proboszczem okazało się że istnieją prawie wszystkie księgi od początku istnienia parafii.
Dowiedziałem się że problem jest także miejsce przechowywania ksiąg z parafii, które zostały zniszczone,pod wpływem braku parafian. np. w Gocławiu(pow. garwoliński) czy Pogorzeli(pow. otwocki).

sobota, 2 marca 2013

Internet-skarbnica wiedzy

Witam,
Chciałbym dziś polecić kilka stron internetowych,dzięki którym nasze poszukiwania staną się o wiele prostsze.Jednym z najciekawszych forów dotyczącym genealogii jest portal genealodzy.pl 
Znajdziemy w nim mnóstwo informacji,skany metryk oraz osoby które bardzo chętnie nam pomogą w każdej sprawie,pomogą przetłumaczyć akt czy rozwikłać jakąś zagadkę.
Jeżeli szukamy jakiegoś konkretnego aktu,polecam stronę szukajwarchiwach.pl który pozwoli nam z łatwością znaleźć nam interesujący nas akt.
Jeśli poszukujemy inf. zza wschodniej granicy polecam portal  genealogia.kresowa.info
 który jest naprawdę przydatnym forum w poszukiwaniu przodków na Kresach.
Gdy chcemy już stworzyć drzewo polecam portal moikrewni.pl oraz program  FamilyTreeBuilder, który dzięki swojej prostocie jest na prawdę ciekawym rozwiązaniem dot. drzewa genealogicznego
P.S. Sam go używam :)


pozdrawiam


Podsumowanie

Chciałbym dzisiaj przedstawić listę moich przodków których
udało mi się dodać do mojego drzewa :)
Na dzień dziesiejszy(02.03.2013) w drzewie znajduje się 789 osób,
w tym  90 przodków.Zapraszam do zapoznania się z listą...
rodzice:
Mirosław i Barbara Korgol
dziadkowie:
Wanda i Stefan Sowiński
Barbara i Władysław Korgol
pradziadkowie:
Jan (Katarzyna)i Katarzyna Sowiński
Józef (Aleksandra) i Anna Jedynak
Stefania i Bohdan Krasnodębski
Edward i Antonina Korgol
prapradziadkowie:
Agnieszka Jakub i Sowiński
Marianna  i Marcin/Mateusz Kot
Marianna i Szczepan Jedynak,
Paweł i Józefa(.......) Obłoza
Teofila Józef i Krasnodębski
Karolina i Paweł Kasprzak
Stanisław (Józefa)i Franciszka Korgol
Konstancja i Konstanty i Urawski
2xpradziadkowie:
Wojciech i Józefa Rusznica
Antonina i Wojciech Romanowski
Marianna i Józef Urawski
Mikołaj(Marianna,Agnieszka)i Madalena Korgol
Ewa i Jan Łubian
Marianna i Franciszek  Sowiński
Jan i Franciszka Kot
Marianna i Marcin  Szostak
Julianna i Bartłomiej Jedynak
Julianna i Teofil Krause
Franciszka i Wojciech Kasprzak
Balbina i Onufry Brzostowski
Franciszka i Jan Osiński
Anastazja i Józef Krasnodębski
3xpradziadkowie
Jadwiga i Stanisław Karwacki
Ludwika i Wojciech Sowiński
Magdalena i Antonii Osiak
Maryanna i Józef Jedynak
Katarzyna i Roch Osiński
Marianna i Jan Józwicki
Marianna i Bartłomiej Larkiewicz
Małgorzata i Antonii Urawski
Julianna i Józef Brzostowski
Franciszka i Szymon Ziarek
Ewa i Jan Korbul 
4xpradziadkowie 
Marianna i Jan Ziarek
Wiktoria i Błażej Józwicki
Małgorzata i Andrzej Sierański
Rozalia i Kazimierz Sowiński
cdn....

wtorek, 12 lutego 2013

Prababcia Anka cz.3

 Witam,
kolejna część opowiadania...
...I tak się działo.Przez kolejne kilkadziesiąt w Starowoli  Anna i Józef dochowali się 15 dzieci(Leopold,Władysław,Jan,Bronisław,Joanna(żyła  niecały miesiąc),Małgorzata,Kazimierz,Irena,Sabina,Helena,Regina Jadwiga(żyła 2 miesiące),Stanisław,Stefan,Ignacy i  najmłodsza Wanda(moja babcia)).
Dzieci dorastały, inne dopiero przychodziły na świat.
                         Jedno z niewielu zdjęć mojej prababci Anny z synem Ignacym.
                                     Komunia św. ok.1942  roku w Parysowie
                       




W roku 1944 (gdy babcia miała 5 lat) Anna udała się  wozem do pobliskiego medyka w związku z pogarszającym się stanem zdrowia.Przebywała kilka dni w pobliskim Garwolinie, do czasu gdy nie poczuła się lepiej,chciała jak najszybciej wrócić do domu,do swojej rodziny...Wg. rodzinnych opowiadań, wracając do domu, prababcia Anna tak była tak szczęśliwa że nie potrafiła ukryć swojego zachwytu,do tego stopnia że dostała zawału bądź wylewu.Zmarła 19 kwietnia 1994 roku w wieku 50 lat,zostawiając owdowiałego męża z kilkorgiem dzieci (większość wyszła za mąż bądź ożeniła się).


     Pogrzeb Anny Jedynak( Przy trumnie Józef Jedynak syn Ignacy oraz moja 5-letnia babcia Wanda)




Anna dochowała się 15 dzieci, prawie 70 wnuków oraz mnóstwo pra,prapra, i prapraprawnuków:)
Chciałbym zaznaczyć że w każdej rodzinie znajdzie się taka tytułowa "Anna",która życie miała niezwykle trudne i ciekawe, a która nie jest kimś ważnym we wspomnieniach rodzinnych.

Jako ciekawostkę dodam że prabcia pochowana jest w grobie w Parysowie razem ze swoim mężem,córką Sabiną i...matką! W akcie zgonu matka występuje jako "zapomniana",Nie udało mi się ustalić jak to wszystko kiedyś było ;)

Historię poznałem dzięki rodzinie która co nie co jeszcze pamięta.


                                             

poniedziałek, 11 lutego 2013

Prababcia Anka cz.2

Dalsza część opowieści o  prababci Annie....
...Jednak Anna nie miała gdzie uciec...co najdziwniejsze kilkunastoletnie dziecko nie wiedziało że chodząc na zakupy spotyka swoją matkę na targowisku w Parysowie.
Wracając,Ania na pewno by gdzieś uciekła ale  nie miała gdzie.
W 1911 roku, kilka  domów dalej Odbywał się pogrzeb Aleksandry Jedynak z.d.Całka.Żony Józefa Jedynaka,gospodarza-który jak na taką małą wieś,jaką jest Starowola był bogatym włościaninem.Aleksandra zostawiła po sobie 3 dzieci(Jan,Władysław i Leopold) miała 24 lata.Zmarła zaraz po urodzeniu Jana.Dziećmi musiał się ktoś zająć...jakby tego było mało Władysław był dzieckiem ułomnym więc potrzeba było jak najszybciej znaleźć nową żonę.Jeszcze w czasie procesji pogrzebowej Józef wypowiedział w stronę rodziny która uczestniczyła w uroczystościach pogrzebowych"ona będzie moją żoną" wskazując na 15-letnią Anne.
                                        Akt ur. Józefa Jedynaka w Parysowie(Starowoli)

                                            




I tak się stało.Anna postanowiła wykorzystać szansę i wyrwać się z sideł nienawiści...wiedząc że tam gdzie idzie nie bd o lepiej jednak będzie inaczej...
Jeszcze tego samego roku tj.1911 roku,zostało zawarte między 27 letnim wdowcem Józefem Jedynakiem a   16 letnią Anną Obłozą w Paryssowskim Kościele p.w. Najśwj. Maryi Panny.
Wydawać by się mogło że od tego momentu życie Anny będzie już "normalne". Opieka 3 przybranych dzieci i życie przy boku kochającego męża jest czymś całkowicie innym od tego co było przedtem...

                                                  akt. ur.Leopolda Jedynaka
                                                    akt ur. Władysława Jedynaka






niedziela, 10 lutego 2013

Prababcia Anka cz.1

Witam,
Chciałbym dzisiaj przedstawić historię mojej prababci Anny Jedynak z.d. Obłoza.
Wydawać by się mogło że kobieta żyjąca na wsi  na przełomie 19 i 20 wieku.A jednak...chciałbym przedstawić jej historię.
Anna Obłoza urodziła się  w 1896 w Starowoli (pow.garwoliński)jako 5 dziecko  Pawła i Józefy z Ruszniców (jej rodzeństwem byli:Andrzej,Piotr,Marianna i Aleksandra) podczas narodzin Anny rodzice byli już sędziwego wieku.Paweł miał  60 lat a Józefa 46...Niedługo po jej narodzinach umiera Paweł (zm. ok.1900 roku-nie udało mi sie znaleźć jego aktu zgonu w Parysowie). Ktoś może się zastanawiać co może zrobić kobieta z 5 dzieci(2 byla już dorosła) zamiast zająć się małą Anna, Józefa zakochała się w mężczyźnie o nazwisku Niemiec. Był on z sąsiedniej wsi o nazwie Słup.Postanowiła zostawić dzieci (w tym 4-letnią Anne) u swojego najstarszego syna Andrzeja. Jak to kiedyś na wsi bylo,takie dzieci nie były kimś ważnym,nikt się nimi nie interesował.Sieroty pozostawione na pastwe losu...Zmieniło się to po ok.3 latach,gdy 2 rodzeństwa wyszła za mąż a Anna została sama u brata. Stała się krótko mówiąc popychadłem.tzw."przynieś,podaj pozamiataj" służyła swojemu bratu.Musiał to być dla niej straszny okres w życiu...Nikt sobie nie wyobrażał co czuła,zreszta ona sama nie wiedziała co sie dzieje...Nic tylko uciec...

sobota, 19 stycznia 2013

Sowińscy z Parysowa

Witam,
Dziś chciałbym przedstawić choć w pewnym stopniu gałąź Sowińskich. Najstarszy znany mi przodek to Kazimierz ur.ok.1730 gdzieś w okolicach Poznania lub w Parysowa(pow.garwolinski). Jego żoną była Rozalia.Na początku tworzenia drzewa w rodzinie chodziły pogłoski iż jesteśmy spokrewnieni z gen.Józefem Longinem Sowińskim,lecz po długich poszukiwaniach mogę śmiało stwierdzić iż rodziną nigdy z nimi nie byliśmy...no chyba że taką bardzo daleką:). Kazimierz zmarł w 1816 roku a Rozalia w 1811. Pozostawili po sb syna Wojciecha i córke ????, która wyszła za mąż za Józefa Kąkolewskiego.Wojciech Sowiński ożenił się z Ludwiką Zając w Parysowie w wieku 18 lat,gdy ona miała 16. Ich dziećmi byli:Balbina,Jan,Kazimierz,Antoni,Franciszek,Magdalena,Paweł,Wikorija. Lecz Balbina,Paweł i Kazimierz umierają w wieku kilku lat. W księgach metrykalnych znalazłem akty małżeństwa:Jana z Ludwiką, którzy mieli 2 córki:Maryanne i Franciszkę.Oraz akt mał. Antoniego(nauczyciel domowy) i Walerii Madziekowskiej?? którzy mieli syna Heliodora.Mój praprapradziadek Franciszek żeni się z Marianną Karwacką w roku 1832.Ich dzieci to Julianna,Piotr,Stanisław,Walenty,Jakub, kolejny Stanisław i Maryanna.
                                                           Akt ur. Heliodora Sowińskiego


Wieku nastoletniego dożywa tylko Julianna i Jakub-mój prapradziadek,który w 1859r. żeni się z Agnieszką Łubian,córką Ewy i Jana  z pobliskiego Żabieńca. Ich dziećmi sa: Tadeusz,Franciszek,Szymon,Jan i kolejny Franciszek. Jan był moim pradziadkiem ur. w 1870 w Parysowie. zm. 1958 tamże. Miał za sb 2 małżeństwa(1 żoną była Katarzyna Rogal,2 Katarzyna Kot). Pozostawił po sobie 16 dzieci(podobno było jeszcze kilka które zmarło przy urodzeniu...) z 2 małżeństw.Dodam że wszystkie pokolenia Sowińskich było majstrami kunsztu szewskiego.Wszyscy bliscy moich przodków gdzieś wyjeżdżali, w Parysowie ślad po nich zaginął.Nie wiem gdzie.Mam nadzieję że kiedyś ich odnajdę:)
                                              Akt mał. Jakuba i Agnieszki Łubian Sowińskich

niedziela, 6 stycznia 2013

Kolejne święta

Witam,
Jeszcze wczoraj składałem życzenia  Świąteczne Ormianom a dziś kolej na Prawosławnych i Grekokatolików. 
Z tej okazji chcę życzyć wszystkim poznanym jak i tym niepoznanym dużo zdrowia szczęścia.
Niech Boża Dziecina narodzi się w naszych sercach i wspiera nas we właściwych wyborach!

 Вот и снова Рождество -
Сил небесных торжество:
В этот день Христос пришел,
Чтоб спасти наш мир от зол.
Слава вечная Ему,
Побеждающему тьму.
Поздравляем всей душой
С этой радостью большой.

sobota, 5 stycznia 2013

Życzenia Świąteczne

Witam,
Z racji Ormiańskiej Wigilii Bożego Narodzenia-5 styczen,chciałbym życzyć wszystkim ormianom ktorych znam jak i tym nieznanym zdrowych,pogodnych i radosnych Świąt.

"Gdy przyjdą Święta w srebrnej bieli,
  gdy Stary Rok w Nowy się zamieni,
  przyjmij gorące me życzenia,
  niech się Ci spełnią wszystkie marzenia."

Gdzie są te Księgi?

Witam,
Chciałbym dziś poruszyć sprawę ksiąg. Wiele z nich w czasach wojennych spaliło sie,zagubiło jednak pewna część pozostała,dzięki czemu  dziś możemy poszukiwać przodków.Jednak często dochodzi do sytuacji, w których jesteśmy zbywani,oszukiwani i nie wiadomo co jeszcze...Takie zachowanie "drugiej strony" jest naprawdę złe.Po 1 gdy coś nam nie pasuję w zachowaniu takich osób,musimy wiedzieć że coś jest przed nami zatajane. Często jesteśmy odsyłani z niczym,są zasady,nakazy,zakazy itp.
Oby tylko nam nie pomóc,ze niby czasu nie ma,albo ze juz do AP oddali.Takie zachowanie można tylko krytykować,często tez dochodzi do "dam ale nie za darmo". Nie chcę tutaj przytaczać jakiś konkretnych parafii czy urzędów bo wiadomo co by było... Powinniśmy pytać i prosić aż do skutku a gdy to nie podziała poszukać jakiegoś sprzymierzeńca,kogoś ważnego w parafii,który na pewno nam pomoże.Musimy bez wahania pytać,bez tego nic nie znajdziemy.Powodzenia.

piątek, 4 stycznia 2013

Nasza "Marysia"

Witam,
Dawno nie pisałem,z braku czasu...Dziś chciałem wam przedstawić historię mojej prapraprababci Balbiny "Marysi" Brzostowskiej.O jej rodzicach tak na prawde nie wiemy nic.Urodziła się ok. 1850 r. w Łaskarzewie z Gąsków.Nie wiemy też również nic o jej rodzeństwie. Ok.1870 wyszła za mąż za Onufrego Brzostowskiego.Mieli oni 2 synów w tym  Szczepana i 3 córki(wiem tylko o nich)w tym moją praprababcie Franciszkę Brzostowską po mężu Korgol. Do czasu kiedy żył Onufry(zm. 21.01.1920 w Łaskarzewie) jej życie było takie jak wszystkich.Jednak ona jako wdowa w latach między lub powojennych postanowiła wyjechać do syna na Kresy-tam podobno powiodło się jej synowi....Jest to pojęcie względne gdyż to mogły być Kresy gdzieś na podlasiu,a może gdzieś w głębi Ukrainy lub Białorusi.Niestety,wszystko co tu piszę to opowiadania najstarszych członków mojej rodziny,którzy pamiętają Balbine,jednak jak to z wiekiem,wiele rzeczy się zapomina...niestety.W całym jej życiu najciekawszy jest wiek jakiego dożyła było to 113 lat.Wygląda na to że zmarła ok.1960 wiec stosunkowo niedawno;).Przeglądam wiele metryk z "Kresów" w poszukiwaniu tego aktu,lecz to szukanie jak igły w stogu siana.Moim marzeniem jest odkrycie miejsca pochówku mojej praprababci oraz odnalezienie potomków jej syna,zamieszkujących za pewne te same tereny co Balbina. Ciocia powiedziała mi tzn. wnuczka Balbiny że dla niej to była zawsze Marysia a nie jakaś Balbina.Miejmy nadzieję że kiedyś ktoś się odezwie z "tamtej rodziny".